Letter from Ruth Matar (Women in Green) Jerusalem
Thursday August 25, 2005
Dear Friends,
Many tragedies in Jewish history have occurred at the time of Tisha B’Av, the
ninth of the Hebrew month of Av.
* In the year 421 BCE, (Before the Common Era) the First Temple was destroyed
by the Babylonians, under Nebuchadnezzar. About 100,000 Jews were killed
during the invasion and the remaining Jews were exiled to Babylon and Persia.
* In the year 70 CE, (Common Era) The Second Temple was destroyed by the
Romans, under Titus. Over 2,500,000 Jews died as a result of war, famine and
disease. Over 1,000,000 Jews were exiled to all parts of the Roman Empire.
Over 100,000 Jews were sold as slaves by the Romans. The Jews were killed and
tortured in gladiatorial "games" and pagan celebrations.
* In the year 132 CE, the Bar Kochba revolt was crushed. Beitar was destroyed
and over 100,000 Jews were killed.
* In the year 1492 CE, the inquisition in Spain and Portugal culminated in the
expulsion of the Jews form the Iberian Peninsula.
* In the year 1942 CE, deportations from the Warsaw Ghetto to the Treblinka
Concentration camp began. Six million Jews were murdered during the Holocaust.
* In the year 2005 CE, on the days following Tisha B’Av, Sunday August 14th, a
Jewish Prime Minister, Ariel Sharon, betrayed his own people and forcibly
expelled almost 10,000 Jews from their homes, farms, schools, businesses and
synagogues, all on Land promised the Jewish people as an everlasting
inheritance by the G-d of Israel. (The Biblical book of Joshua, Chapter 15,
verses 1-12 and chapter 17, verses 1-11)
Why did Israeli Prime Minister Ariel Sharon betray his own Jewish People?
It is widely believed by many of his constituents in Israel that Ariel Sharon
formulated the Disengagement Plan to escape the corruption probe of himself
and his sons, Gilad and Omri. This was revealed in a “bombshell” broadcast on
the evening of June 15, 2005. Journalists Raviv Drucker of Channel 10 TV, and
Ofer Shelach of Yediot Achranot, appeared on Nissim Mishal’s Channel 2
television program and summarized the results of their research as published
in their book BOOMERANG. These two veteran journalists, based on talks with
persons very close to the Prime Minister, said that the Disengagement Plan was
hatched up simply to avoid the criminal indictment of Sharon and his sons.
Sharon was sure that then-State Prosecutor, Edna Arbel, was about to indict
him. The decisions on the Disengagement Plan were therefore made without the
participation of Sharon's Ministers, his Cabinet and the Israeli Army.
I imagine that most of you watched with horror on television the bitter fruits
of Sharon's scheme to save himself and his sons from criminal prosecution. Old
folks, parents, teenagers, children and babies were forcibly and violently
dragged out of their homes
Prime Minister Ariel Sharon very carefully prepared the army. He used some
forty to fifty thousand army and police. They wore new BLACK uniforms. (In the
words of Emanuel Winston, Middle East commentator, they looked like Nazis or
Mussolini’s Black Shirts.) With so many people now living below the poverty
line in Israel, why was it necessary to design and manufacture new BLACK
uniforms for the evacuators? Was this used as a tool of psychological
intimidation? In any case Sharon successfully evacuated 21 communities in Gush
Katif and 4 in northern Samaria on August 16, 17, 18, 22 and 23. Ariel Sharon
effectively finished his WAR AGAINST THE JEWS in only five days!
Sharon's surrendering territory to the Palestinian Arabs, under fire, is a
grave strategic error. Former Prime Minister Ehud Barak, in the year 2000,
committed a similar strategic error when he surrendered the tomb of the
Biblical patriarch Joseph to the Arabs. This sent a dangerous signal,
confirming that violence would force Israel to capitulate. Just as the Arabs
danced on the roof of the destroyed tomb of Joseph, so too will the Arabs
dance on the ruins of the Jewish communities in Gaza and Samaria. Abu Mazen
has already gleefully boasted: “Today Gaza, tomorrow the West Bank and
Jerusalem!”
The very same Islamic terrorists who have fought Israel since its rebirth -
and even before - are the ones who are killing brave American soldiers in Iraq
and Afghanistan. It is unfortunate that the American government does not
realize that Israel is only considered to be the “Little Satan” by the Arabs.
The big prize is the “Big Satan”, the United States, as the major power of
Western Civilization.
Unfortunately, the United States bears a great deal of responsibility for this
crime against the Jewish People. America has been pressuring Israel to give up
“Jewish settlements” in order to comply with the Saudi sponsored “ROAD MAP”.
America’s mistaken belief is that this plan will bring peace in the Middle
East. Actually, the ROAD MAP is an attempt to pacify the Islamic appetite for
world domination by paying in Israeli coin.
I dare say America’s Founding Fathers would be shocked and aghast at what
their descendants are permitting to be done to G-d’s chosen people.
The Founding Fathers would find the road map an abomination, a most ungodly
idea. As we all know, the Founding Fathers were sincerely religious and also
overwhelmingly Christian. They not only read the Bible, they lived by the
Bible. They gave their children biblical names and many of their communities
were named after cities in the Holy Land.
Can you imagine the shock of the Founding Fathers, if they came down to earth
today and realized that their beloved America, still a country with a
Christian majority, has joined forces with the UN, the European Union and
Russia some of which countries largely consider themselves secular and even
more importantly irreligious, and who do not hesitate to go against G-d’s
expressed words. And, of course, a large part of the United Nations is made up
of Arab Muslim countries, who do not even recognize Israel’s right to exist,
and who believe that their religion obligates them to dismantle the Jewish
state.
The Founding Father’s would be particularly incensed that their descendants,
while professing to be Bible-believing Christians are following a plan dreamed
up by Saudi Arabia, a country that is violently anti-Christian, anti-Jewish
and anti-Western Civilization. The Saudi “Road Map” aims to dismember the
Jewish state and to substitute an Arab Terrorist state in what is designated
as Covenant Land in the bible.
And finally, what about the “Jewish connection” to the founding Fathers? Was
there even such a connection?
There certainly was a Jewish connection! General George Washington’s financial
advisor and assistant was a Jewish man by the name of Hayim Salomon. During
the cold winter months at Valley Forge, when American soldiers were freezing
and running out of food and ammunition, it was Hayim Salomon who marshaled all
the Jews in America and Europe to provide money in relief aid to these
stranded American troops and thereby changed the course of history. Without
this help, Washington’s Continental Army and the fate of the American Colonies
would have been sealed before they could have defeated the British.
Hayim Salomon (1740-1785) emigrated from Poland to New York at the age of 32.
He set up business as a bill-broker, purchasing and selling currencies at a
discount. When the Revolutionary War broke out, Salomon moved to Philadelphia
and began to negotiate the sale of Continental currency for hard French and
Dutch bills. Asking for a nearly negligible commission on transactions, he
made himself available for Congress, which appointed him official Broker to
the Office of Finance of the United States. Salomon was able to maintain a
thriving private business in addition to his official duties, despite his
interest-free personal loans to such government officials as James Madison,
Thomas Jefferson, General von Steuben and General St. Clair. Nevertheless, by
the time Salomon died at the age of 45, private individuals and the government
reputedly owed him $638,000. He died penny-less, having used all his resources
to aid the newly formed and poorly supplied American Continental Army.
Dear friends, isn’t it time for America to repay the debt to Hayim Salomon and
the other Jews, who rushed to the aid of the fledgling state when it was in
dire need of support?
Please do not misunderstand me: I do not suggest that the Jewish People send
the descendants of the Founding Fathers a bill for services rendered. To repay
the debt owed Hayim Salomon and his fellow Jews for the help offered to the
struggling American state at the time of the American Revolution, the US
should stop supporting the ungodly Saudi sponsored "Road Map", and instead,
assist the Jews to fulfill G-d's plan for them to return to the Promised Land,
not to be uprooted ever again.
Permit me to conclude with a beautiful Biblical promise, which I firmly
believe will be fulfilled:
Amos 9:14-15: "I will return the captivity of My people Israel and they will
rebuild desolate cities and settle them; they will plant vineyards and drink
their wine; they will cultivate gardens and eat their fruits. I will plant
them upon their land and they will never again be uprooted from their land
that I have given them, said Hashem, your G-d.
With Blessings and Love for Israel,
Ruth Matar
-0-0-0-0-0-0-0-
EEN
GESCHOKT VOLK GESCHOKT
Wiesje de Lange
Meteen in deze eerste zin van nieuwsbrief nr zeven zeg ik U
wat iedereen weet, nl dat Israel een geschokt, een zeer geschokt volk was, ook
voor de gebeurtenissen aan de Gaza-kust. Ieder die zelfs maar een oppervlakkig
idee heeft van Israel's geschiedenis, kan niet anders dan dit onderschrijven.
Dit volk incasseerde de gruwelijkste schokken die volkeren in de wereld te
verduren kregen.
Deze brief vormt de zevende in de reeks van "het eeuwige volk vreest
de lange weg niet". De zevende. Ja. Ik denk aan de Schepping, waar G'd orde
schiep in totale chaos opdat de mens althans een kans zou hebben op een kalm
voortkabbelend leven zonder wereldschokkende ingrepen in zijn habitat. Die
ingrepen werden gepleegd door G'ds woord voordat de mens ten tonele
verscheen. Het cijfer "zeven" symboliseert rust. En iets van die rust probeer
ik in deze brief ook aan U door te geven na zes epistels die elk voor zich wel
een aardbeving leken te beschrijven. Rust? De ontzettende taferelen die zich
vandaag afspeelden in ons kleine landje.....Klein. Al wat gebeurt heeft
betrekking op elk van ons. We komen er mee in aanraking. Ik ervoer dit
persoonlijk toen ik eenvoudig op de veranda stond waar ik niets dramatischer
deed dan planten water geven. Beneden mij, in de wadi was de tuinman van
Hotel Shalom bezig hetzelfde te doen. Zijn plantsoenen en borders zien er in
alle seizoenen zo schitterend uit dat ik er soms met kleinkinderen naar toe
wandel, op een Shabbat. De kleintjes kunnen dan spelen in een speeltuin die
het hotel voor de deur installeerde ten tijde van de aliya, de immigratie van
het Ethiopische Jodendom, iets van 25 000 mensen sterk, waar Israël zo totaal
door overvallen was dat men hen onder bracht in hotels bij gebrek aan andere
behuizing.De speeltuin wordt sedert lang niet meer gebruikt, de lieflijke
donkere kindertjes met de krulhoofdjes verdwenen naar de steden en dorpen van
geheel Israël en hotelgasten laten hun eigen grut spelen in het zwembad en wat
daarbij behoort aan vermaaksapparatuur voor alle leeftijden. Een lege
speeltuin is geen opwekkend gezicht, mijn blik dwaalde naar de kleurige
autobus die nu parkeerde voor het hotel dat verre van luxueus toeristen trekt
zoals U die ook tegenkomt in jeugdherbergen. Eenvoudige, sportieve kleding die
met mode doorgaans weinig te maken heeft. Veldflessen. Sandwiches in een
doosje. Maar de mensen die uit deze bus tevoorschijn kwamen maakten het te
gek. In dagen leken ze niet uit de kleren te zijn geweest, velen waren
blootsvoets, de talrijke kinderen....eerst toen ik de grote oranjekleurige
vlaggen zag drong het tot me door. Hier kwamen de eerste ontheemden uit Gush
Katif. Ik rende naar beneden, sloeg chocolade en snoepgoed in bij de
buurtkruidenier die me verbaasd aankeek. Ging ik wellicht een concurrerend
zaakje openen?Jeruzalem ligt in het Judese bergland en om bij dat hotel te
komen, liggend aan de voet van de berg waarop onze woning steunt moet een auto
een stevige omweg maken, de straat uit, de boulevard af, de weg op die de
overkant van de wadi afzoomt om tenslotte te geraken aan de zijkant van de
bergrug waar ik verre van de enige bleek te zijn die de mefoeniem (ontheemden)
had zien arriveren. Mijn benen en handen trilden. Ik zei U toch al dat Israel
een geschokt volk is. Toon een Jood een autobus vol met vervuilde, uitgeputte
mensen en hij heeft meteen associaties met vervolgingen, verdrijvingen, de
holocaust en daarbij behorende gruwelen. Het deed ook al geen goed dat de
mensen met hun in oranje geklede kroost , hun in rouw gescheurde kleren die ze
zeker een week zullen blijven dragen naar voorschriften voor rouwenden binnen
het Jodendom vergezeld waren van soldaten en agenten van politie tot wie ik me
zelfs korzelig richtte met de vraag van "is jullie rol dan nog altijd niet
uitgespeeld"? Nee, zeker niet, zij moesten er op toezien dat de mensen
belandden op het opgegeven adres. Het ging me te ver en ik vertelde dat met
enige nadruk want was eenvoudig niet in staat dit voor me te houden. Was het
niet erg genoeg dat men deze Israeli's met geweld had weggerukt uit hun
levens? Moesten ze nu ook nog als een soort van gevangenen of gegijzelden door
de soldaten weggebracht worden, helemaal tot in Jeruzalem? Ik ging ergens zo
maar zitten op de treden van de hoteltrap, tussen de jeugd die kennelijk niet
kon besluiten naar binnen te gaan, de bespottelijke lobbie in waar hun >
ouders formulieren in moesten vullen en ik weet niet hoeveel vragen
beantwoorden voordat men hun een sleutel gaf van een zeer bescheiden
vertrekje dat in niets kon lijken op dat verbeurde huis in het zuiden waar de
zeewind door de boomkruinen streek en de middellandse zeegolven traag en kalm
het strand streelden, zonder ooit woedend schuimend noordelijker zeeen na te
bootsen. Hoe verschrikkelijk vreemd en armelijk moest deze nieuwe, tijdelijke
omgeving deze mensen voorkomen.Rouw. Joods gebruik wil dat men rouwenden die
zeven dagen op de grond zitten treuren gaat bezoeken. Het is dan ongepast een
gesprek te beginnen. Men gaat bij ze zitten, knikt ieder bemoedigend toe en
laat het initiatief totaal over aan de rouwenden. Men is er voor hen, gaat in
op al waarover zij willen spreken, dat is de taak van de nichoem (de troost).
Waarvandaan kwam ik? Ik wees schuin naar boven waar een groen tafelkleed bolde
aan een drooglijn en een rode speelgoedauto de wadi in scheen te willen
duiken. Ik schaamde me voor deze symbolen van gezeten, gezapig burgerschap.
"Ik zag jullie uitstappen", zei ik voorzichtig, zoals men praat tegen mensen
die veel te veel meemaakten, deze dag en een heel groot aantal dagen ervoor.
Ik maakte wat gebaren van grote hulpeloosheid; wat gebeurde gebeurde en de
branden gesticht in Gush Katif waren nog niet uitgewoed. Wat konden we anders
doen dan hier doodvermoeid te gaan zitten op de trap? Ik deelde mijn snoepgoed
rond aan kleine mensen die me telkens weer vroegen of ik wel eens in Goesh
Katif was geweest. Ik knikte verheugd, oh ja, zeker, heel vaak, ik kende
Bdolach en Nevee Dekalim, Atsmona en Netser Chazani, Netsarim en Shirat Hajam....een
klein wijsneusje van een meisje zei:"je hoeft al die namen niet te onthouden
want er komen straks bulldozers en die gooien alles om, de huizen en de
straten en de naamborden van de dorpen ook". Er ontstond nu een geanimeerd
gesprek over wonderen die nog konden gebeuren, over soldaten die misschien
spijt konden krijgen van wat ze begonnen ...Een klein kereltje met een schram
op een gebruind wangetje zei boos:"als ik groot ben wil ik geen soldaat
worden". Ik was het liefst op die stoep daar blijven zitten, of nee, dat was
het niet. Ik had geen kracht meer om van die stoep op te staan, terug te
rijden naar mijn leven, naar de gebeurtenissen die ons als volk nog te wachten
stonden, het geweld, de oorlog die ongetwijfeld nu komen zou, de verwijten, de
razernij, het regeringsdebacle. Maar net als alle mensen wist ik op mijn post
te moeten blijven voor wie daar afhankelijk van waren. Zomervakantie nog.
Kleinkinderen die wilden komen logeren. Ik ging weer in de auto met de oranje
linten zitten. Moest ik die er nu niet afknippen had de buurvrouw me gevraagd
en ik had heftig van "nee" geschud. Ik zou er nog meer linten aanknopen, aan
deze en aan eventueel nog volgende auto's net zo lang, net zo lang totdat dit
wereldschokkende kwaad zou zijn hersteld. Totdat de rechten van de beroofde
burgers van Goesh Katif totaal zouden zijn hersteld. Twee jongens renden, de
oranje vlaggen nog altijd in de handen geklemd naar mij toe. Mochten ze
meerijden? Waarheen? Ze keken me verwonderd aan. Dat sprak toch vanzelf? Ze
wilden naar de demonstratie...Ik maakte uitnodigende gebaren en gedrieen reden
we weg, richting centraal station waar mijn passagiers verheugd woven naar
kameraden die er net als zij uitzagen alsof ze door een kanon werden
afgeschoten, oranje vlag in de hand. Ik droogde mijn tranen af aan een oranje
lint dat handig om de voorruitspiegel hing. "Jullie hebben inderdaad aan alles
gedacht", zei ik maar ze konden zelfs niet glimlachen. Ze stapten uit, grimmig
met hun vlaggestokken op de straatstenen bonkend.De gigantische ramp van
duizenden getraumatiseerde mensen in een klap wurgde me bijna. Alleen
achtergebleven zette ik de radio weer aan en luisterde naar de kreten, het
hoge gillen, het bidden, psalmzingen, heel die instorting van wat nooit had
mogen instorten. Ik zag meer autobussen vol ontheemden rijden door Jeruzalem.
De oranje vlaggen wapperend door open raampjes kwamen me voor als evenzovele
aanklachten tegen ons allemaal, het volk waarop was gerekend en dat te kort
schoot, schokkend te kort schoot. Die nacht werd het doodstil in de Heilige
Stad, alsof deze leed aan de verlamming volgende op intense schokken.
Dit, mensen, dit is mijn zevende brief waarin ik moet zeggen
zoals gebruikelijk bij het getal zeven:"wajechoeloe"....en toen was het
voltooid. De verwoesting van Gush Katif is nog niet totaal voltooid, nog zijn
er dorpen die wachten op de verschijning van massa's marcherende soldaten die
op deuren zullen kloppen om te zeggen:"we zijn gekomen om jullie huis te
ontruimen". Nog zijn er groentekassen die moeten worden afgebroken...
Wajechoeloe. Voltooid is het verwoestingswerk, scheppen van chaos nog niet.
De leegte, de uitputting die de mensen voelen, het tegenovergestelde van de
voldoening die men ervaart na het scheppingswerk, het verlies van alle kracht
suggereert ons enkel voltooiing van het scheppen der chaos.
Wij zijn het Joodse volk. En dat betekent nimmer eindigende
vernieuwing van het Verbond met de Schepper om altijd weer, tot aan de
jongste dag de handen ineen te slaan om Zijn Schepping, dagelijks zich
vernieuwend te blijven vervolmaken tot het moment kwam waarop we als volk
zullen weten:"Wajechoeloe", het Scheppingswerk is voor altijd voltooid.
01.jpg "Atzmona kwekerij")
02.jpg "Atzmona kwekerij")
